De energiebelasting doet dat niet. Die belasting heeft heel merkwaardige consequenties die in strijd zijn met de motivering: zuiniger zijn met energie.
Wist u dat de Energiebelasting op energie uit electrische stroom ruim 6 (zes inderdaad) keer zo hoog is als op energie uit gas.

Om na te rekenen als voorbeeld:
Volgens een prijsvergelijker op internet zijn de prijzen van 7 leveranciers in de regio Amsterdam voor gas en electriciteit per 1 januari 2010 (incl. beheer en transportkosten en incl. BTW, maar excl. Vastrecht en Energiebelasting) als volgt:
Gas € 0,2348 per m3
Stroom € 0,0858 per KWh
Excl. BTW wordt dat
Gas € 0,1973 per m3
Stroom € 0,0721 per KWh
Rekenen we dit om naar eenheden van energie (dat is wat we nodig hebben)
Energie van 1 m3 gas : 31,65 MJ
Energie van 1 KWh : 3,6 MJ
dan blijken de prijzen per MJ:
Gas € 0,0062 per MJ
Stroom € 0,0200 per MJ
Eenzelfde hoeveelheid energie geleverd door electrische stroom is dus 3,21 keer zo duur als geleverd door gas. Electrisch geleverde energie kan niet anders dan duurder zijn want er wordt veel gas gebruikt om die stroom op te wekken. Het verschil lijkt erg groot.
Maar nu de Energiebelasting:
door de overheid vastgesteld per 1 januari 2010:
op gas € 0,1880 per m3
op stroom € 0,1291 per KWh
Omgerekend per geleverde MJ:
op gas € 0,0059 per MJ
op stroom € 0,0359 per MJ
De Energiebelasting is dus op electrische energie ruim 6 keer zo hoog als op energie geleverd door gas.
In Nederland wordt de meeste energie gebruikt voor verwarming van de woning.
Wie nu op die energie wil besparen en daarvoor in de inderdaad veel besparende warmtepomp wil investeren komt bedrogen uit. De warmtepomp bespaart veel energie uit gas, maar heeft daarvoor wel een beetje electrische energie nodig. Doordat de Energiebelasting zo onzinnig hoog is komt de energiezuinige warmtepomp niet aan kostenbesparing toe, integendeel, voor een gemiddeld woonhuis is de bewoner/eigenaar veel duurder uit en daar zijn dan de kosten van de warmtepomp nog niet in meegerekend.
Het wordt hoog tijd dat daar iets aan wordt gedaan. Subsidies op warmtepompen besparen wel op energie maar kosten de gebruikers erg veel geld.
link prijsvergelijker: http://geld.nl.msn.com/specials/energie/article.aspx?cp-documentid=151696966

Er is hier en daar gemopper over de lijsttrekker, Mark Rutte. Zoveel medestanders als hij heeft (hij is knap, eerlijk, intelligent, aardig, grappig), zoveel tegenstanders heeft hij ook (hij is ideeënloos, saai, te degelijk, te netjes). Als die verdeling zo evenredig verdeeld is als wij, de redactie, vermoeden na onze steekproef, dan kunnen we stellen dat Mark Rutte niet de steun heeft, die hij verdient.

Is dat een reden om eens verder te kijken, binnen de VVD, om te zien of er iemand is die Mark kan coachen? Iemand die, indien nodig het Premierschap op zich neemt? Jazeker, dat is nodig, zeker nu.
Wij hoefden niet lang te zoeken: wij hebben een coachende kanjer die dat allemaal kan al in het vizier.

Lieve Erica, nu het NOC*NSF het zonder u moet doen, heeft u wellicht tijd over om de VVD en met name Mark Rutte, te coachen; als tegenprestatie zullen wij u graag steunen als eerste vrouwelijke Minister-President (van Nederland)!

Om met uw eigen woorden te eindigen: Een vijand is er een te veel, vrienden heb je nooit genoeg !
Erica, kom terug, zeker nu!

Vergelijken we de kamerverkiezingen van 2002 met die van 2006

Aantal deelnemende partijen:

2002: 16, waarvan er 10 in de Kamer kwamen;

2006: 24, waarvan er 10 in de Kamer kwamen;

Partijen met meer dan 1.000.000 stemmen:

2002: 4

2006: 4 waarvan 3 dezelfde dus 1 er af en 1 erbij

Partijen met 100.000 tot 1.000.000 stemmen:

2002: 6

2006: 6

Partijen met minder dan 100.000 stemmen:

2002: 6

2006: 14

 Het aantal partijen dat aan de verkiezingen deelnam is in 2006 dus 8 groter geweest dan in 2002.

Van de 24 partijen die in 2006 deelnamen hadden er maar 8 ook meegedaan in 2002.

In 2002 waren er 66.857 kiezers die hun stem uitbrachten op 7 partijen die geen zetel verwierven, in 2006 waren dat er 120.919 die op 14 kansloze partijen stemden.

Van de 16 partijen waar de kiezer op kon stemmen in 2002 deden er in 2006 maar liefst 7 niet meer mee en in 2006 kwamen er niet minder dan 15 nieuwe partijen bij.

 Versnippering wordt algemeen erkend als slecht voor de bestuurbaarheid van een land. Het hiervoor beschreven fenomeen van afvallende en nieuw gevormde partijen maakt dat nog veel erger.

 Kunnen we er iets aan doen?

Er zijn natuurlijke meerdere mogelijkheden denkbaar om de politieke cultuur van Nederland zodanig te veranderen, dat de versnippering beperkt wordt. Anders gezegd, dat de partijen “breder” worden met elk voor zich wat minder specifieke doelstellingen.

De eerste en naar mijn mening allerbeste is dat kiezers die zich teleurgesteld voelen zich niet meteen afwenden van de partij waarop ze eerder hebben gestemd, maar juist hun ontstemming duidelijk maken binnen die partij. Dat is vrees ik ijdele hoop, maar het blijft de beste weg.

 Een andere mogelijkheid is een kiesdrempel vast te stellen en die vooral niet te laag te stellen.

Er waren na de verkiezingen van 2006 en na de “restzetelverdeling” 4 fracties met minder dan 7 zetels die gezamenlijk 917.455 stemmen hadden behaald. Dat was nog geen 7,5 % van het aantal kiesgerechtigden.

Het opkomstpercentage was 80,35 % en dat wordt als behoorlijk hoog beoordeeld, maar het betekent wel, dat 1 op de 5 kiesgerechtigden te weinig is geïnteresseerd om mee te doen.

Een kiesdrempel die borg staat voor minstens 7 zetels zal de bestuurbaarheid aanmerkelijk verbeteren. Het zou van wijd verbreid slecht burgerschap getuigen als de opkomst er drastisch door verminderde.

Merkwaardige gevolgen heeft ook de procedure voor de restzetelverdeling.

Voor de 10 fracties die na de verkiezingen van 2006 in de Kamer kwamen kan worden berekend:

Aantal stemmen / aantal zetels

minimum: 63.184

maximum: 89.994.

Dat verhoudt zich als 1 : 1,41 ! Slechte zaak.

 Een betere procedure zou zijn:

Kiesdeler = Aantal Kiesgerechtigden / 150 (afgerond op hele getallen naar beneden)

Aantal zetels per partij = Aantal op de partij uitgebrachte stemmen / Kiesdeler (halve zetel of meer afronden naar boven, indien minder dan naar beneden).

Doordat de opkomst nooit 100 % blijkt te zijn komt er dan een Kamer met minder dan 150 zetels (Nou en).

In 2006 waren er: 9.838.683 geldig uitgbrachte stemmen; Kiesdeler zou dan zijn: 65.591

Als de kiesdrempel zou zijn vastgesteld op 7 zetels dan zouden er 5 partijen zijn geweest die zetels hadden verworven. Het aantal zetels zou dan zijn geweest: 128.

 Dit is natuurlijk als voorbeeld achteraf en als de kiezers het tevoren hadden geweten zouden ze stellig anders hebben gestemd want stemmen op kansloze partijen tellen niet mee. Toegegeven, dat is niet een democratisch ideaal. Dat is de restzetelverdeling nu evenmin. De kiezers zien hun stemmen op een forfaitaire manier verdeeld worden over partijen waar ze niet op hebben gestemd.

 De bestaande gewoonte richt de democratie te gronde door de onbestuurbaarheid die ontstaat.

In het geval zo’n verandering gerealiseerd zou worden dwingt dat de politieke partijen zich ook anders te gaan opstellen tegenover hun kiezers. Er zijn partijen die aan ledenraadpleging doen over belangrijke onderwerpen. Maar zou het ook niet zaak zijn om de kiezers te raadplegen? Er zijn voldoende creatieve geesten om daar de mogelijkheden voor te ontwikkelen.

Op z’n minst dienen niet alleen leden maar ook kiezers te worden geraadpleegd als het om de priotiteiten in het beleid gaat.

 Democratie is een bestuursvorm. Het gaat in eerste instantie om het besturen.

De kiezer heeft het voor het zeggen door:

1. invloed uit te oefenen in en op zijn partij;

2. op die partij te stemmen.

Het allerbelangrijkste is dat de burger niet alleen zijn ongenoegen uit, maar vanuit een positieve houding aan het politieke leven gaat meedoen. Proteststemmers doen dat niet.

In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 3 maart 2010 mailden Maarten Prinsen (Wassenaar) en Marc Hesp (Menterwolde) elkaar over politiek, hun gemeente, lekker eten en de overeenkomsten van liberalisme in een rode en een blauwe gemeente. Deze week de laatste keer.

Beste Marc,

Het vertrouwen in politici is de afgelopen jaren gedaald naar een dieptepunt: we worden minder betrouwbaar gevonden dan autoverkopers. Het ongenoegen, zoals dat tot uitdrukking komt in stemgedrag op protestpartijen is nog alom aanwezig, Ook in het deftige Wassenaar is dat het geval: bij de verkiezingen voor het Europees Parlement vorig jaar stemde 1 op de 5 Wassenaarse kiezers op de PVV.

Ten dele dient de lokale mopperpartij ‘Wat Wassenaar Wil’ op 3 maart als bliksemafleider voor de boe-roepers in ons dorp. De VVD in dit dorp biedt nl. geen thuishaven voor de ontevreden kiezer. VVD in Wassenaar voert deze keer een klassieke en uitermate beleefde, positieve campagne. Maar als ze op 3 maart niet merkbaar het vertrouwen lokaal weet terug te winnen, worden het zware jaren voor de mensen die hier lokaal actief zijn. Dus ik hou mijn vingers gekruist op 3 maart.

Vorig jaar zei onze eigen trendwatcher Adjiedj Bakas dat de er een nieuwe generatie politici aan te pas zal moeten komen om het vertrouwen in de politiek te herstellen.

Ik zie in het gebruik van sociale media door nieuwe lokale politici een kans om de kloof tussen kiezer en volksvertegenwoordiger te overbruggen. Het volk vertegenwoordigen valt niet mee, en er via sociale media voortdurend mee in verbinding staan kan helpen. En dan niet alleen klassiek “zenden”, maar vooral de èchte interactie, zoals het hoort. En zo van een afstand bezien doe je dat in Menterwolde enorm goed. Ik hoop dan ook op een baanbrekende uitslag voor de VVD in jouw gemeente op 3 maart. En ik hoop dat je ook na 3 maart zo doorgaat om de verbinding tussen de raadszaal en de mensen in de gemeente te blijven maken.

Liberale groet, Maarten

____________________________________

Beste Maarten,

Dank voor de vriendelijke woorden. Reken maar dat ik ook na 3 maart altijd en overal met de mensen verbinding zal blijven maken. Dat deed ik ook al voor de campagne en daar zit het geheim van het succes.

Het vertrouwen in de politiek. Een discussie die vreemd genoeg alleen rondom verkiezingen gevoerd wordt. Als het pluche eenmaal gevuld is, dan vinden veel politici het ineens een stuk minder belangrijk dan andere zaken. Maandag ga ik erover in discussie met o.a. Burgemeester Rehwinkel van Groningen. Stelling is: De stemplicht moet terug. Voor deze discussie verzamel ik input via twitter en m’n blog.

Een nieuwe generatie politici. Als ik je goed begrijp gaat het er bij die politici juist om dat ze verbonden zijn met de mensen. Dit schept wel kansen om keuzes te maken en ook te verdedigen. Maar het verandert niets aan het feit dat een politicus impopulaire maatregelen moet nemen. En ligt niet juist daarin de kern van de onvrede?

Begrijp me goed, ik onderschrijf volledig de noodzaak van deze nieuwe manier van met je kiezers omgaan. Binnen de VVD zie je prachtige voorbeelden: een Jeanine Hennis die meer voor Europese bewustwording heeft gedaan dan de meeste overheidscampagnes, een Arend Jan Boekestijn die vol humor debatten op twitter van commentaar voorziet. Ja, dit is de richting die de politiek opmoet.

Maarten, ik wens jou alle succes van de wereld, komende woensdag. Jullie verdienen winst, met jullie positieve en beschaafde opstelling.

Overigens corrigeer ik je graag even. Dit is niet de laatste aflevering van ons duoblog. Onze lezers zullen willen weten hoe we op de verkiezingen, de uitslag en de campagne terugkijken. Dus…

Met liberale groet en tot volgende week!
Marc

Veel lokale politici maken gebruik van sociale netwerken als Twitter, Hyves of Facebook om hun politieke boodschap snel en effectief over te brengen en houden vaak een blog bij. Strolenberg blogt actief op www.vvdhoogeveen.nl, www.strolenberg.nl, een LinkedIn pagina, Hyves, en is dagelijks actief op Twitter.

Kandidaat Strolenberg: “VVD is een partij die het belangrijk vindt om naar kiezers te luisteren en te laten zien wat we met hun vertrouwen doen. Dat doen we op straat, in de wijken en in buurten, maar ook op nieuwe media als Twitter of Hyves. Met name jongeren kunnen we op die manier veel beter bereiken.”

VVD doet het vergeleken met andere partijen meer dan gemiddeld goed op internet. Eerder werd de lokale VVD website voor degemeenteraadsverkiezingen door webexperts verkozen tot de beste. Strolenberg werd geprezen voor zijn actieve rol op Twitter en Hyves.

Op de website http://www.bestewebpoliticus.nl/cgi-bin/stem_kandidaat.cgi kan iedereen tot 1 maart stemmen op zijn of haar favoriete kandidaat.

Wethouder Patrick van Domburg (VVD, veiligheid): “We doen er alles aan om vandalisme te voorkomen en schade op daders te verhalen. De vandalismemeter laat inwoners zien hoeveel er wordt vernield in de stad. Met de politie hebben we als gemeente afspraken gemaakt over het gemakkelijk kunnen doen van de – helaas vele – aangiftes. En als derde stap is het verhalen van de schades op de daders aan de orde. Dat gebeurde in het verleden ook al, maar deze aanpak wordt sterk geïntensiveerd.”

Patrick van Domburg is lijsttrekker voor de VVD Zoetermeer.

Het zal ieder weldenkend mens duidelijk zijn, dat economische samenwerking zoals die aanvankelijk de aanleiding was voor de (toen nog) europeesche gemeenschap op termijn onvermijdelijk moet leiden tot samenwerking op andere maatschappelijke – dus politieke – terreinen. Voor elke nieuw gebied waarop moet worden samengewerkt moet het uitvoerend apparaat worden uitgebreid. Zonder een permanente en alerte controle leidt dat tot wildgroei, zoals we die ook binnen eigen grenzen kunnen waarnemen.
Het moet voor ieder zinnig mens duidelijk zijn dat een bestuur dat elk half jaar een andere leiding krijgt een uitermate zwak bestuur moet zijn. Elke lidstaat leeft in zo’n zes maanden durende bestuurstermijn de eigen hobbies uit. De voorgenomen regelingen blijven noodgedwongen liggen, verdwijnen in de archieven en de energie die er aan is besteed is verloren.
Weliswaar heeft het europees parlement in de loop der jaren meer bevoegdheden gekregen, maar een echt mondig en krachtig parlement is het nog niet. De meningen over de wenselijkheid van een krachtig parlement lopen wijd uiteen. Vooral de kleine lidstaten huiveren. Immers in een parlement met evenredige vertegenwoordiging vormen die hoe dan ook een minderheid. Nu is het huidige parlement niet samengesteld op basis van evenredige vertegenwoordiging, maar hebben de kleine lidstaten een zwaardere weging. Niettemin blijven ze minderheden.
De Europese Unie is eigenlijk al een federatie. Maar dan wel een onvolgroeide. Het begrip federatie kent diverse schakeringen. In wezen was de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden een federatie (of confederatie). De zeven gewesten waren in hoge mate zelfstandig.
Voor de europese samenwerking is het subsidiariteitsbeginsel de maat waarlangs elke samenwerkingsvorm wordt gemeten, althans dient te worden gemeten. Alleen dan samenwerking als het gaat om taakvelden die beter op gemeenschappelijk niveau kunnen worden uitgevoerd. Alles wat evengoed of beter door elke lidstaat zelfstandig kan worden geregeld dient tot de nationale soevereiniteit te behoren. Gebrek aan effectieve controle op de naleving van het subsidiariteitsbeginsel heeft een mistig gebied doen ontstaan.
Door de meeste nederlandse burgers wordt welke vorm van federatie afgewezen, om welke reden wordt niet altijd duidelijk. Het meest geuite argument is verlies van soevereiniteit en ook verlies van eigen identiteit.
Er is geen sprake van dat een volk dat zijn eigen identiteit wenst te behouden die identiteit kwijt zal raken als gevolg van de EU. Identiteit wordt niet bepaald door buitenlandse of economische politiek, ook niet door samenwerking als het om bestrijding van criminaliteit en terrorisme gaat. Identiteit raken we kwijt doordat we vergeten wat we van onze ouders, grootouders en verdere voorouders hebben geleerd en overgedragen hebben gekregen.
In een persiflage op wat ooit in Amsterdam gebeurde toen de burgemeester in botsing kwam met een minister en er een spandoek aan een brugleuning werd opgehangen met de tekst: “Rotminister blijf met je rotpoten van onze rotburgemeester af”, zouden we kunnen zeggen “Rot EU, blijf met je rotpoten van onze rot identiteit” af. Zo’n spontane uiting getuigt ook van eigen identiteit.

Om Europa te redden van de toenemende chaos moet er een meer effectieve controle kunnen worden uitgevoerd die ook de kleine landen gerust kan stellen. Als een mogelijkheid kan worden gedacht aan een twee-huizen stelsel. Het op basis van evenredigheid samengestelde parlement en een Senaat (of welke passende benaming dan ook), waarbij in die Senaat elke lidstaat evenveel zetels heeft. Elk besluit door de Europese Commissie genomen moet door beide huizen worden goedgekeurd. Beide huizen hebben (mede) tot taak toe te zien op naleving van het subsidiariteitsbeginsel en de senatoren kunnen door de eigen nationale parlementen daarvoor ter verantwoording worden geroepen. Wat de aanvankelijke Grondwet (dom gekozen naam) voorstelde en wat er nu in het verdrag is opgenomen, nl de nationale parlementen meer bij de europese besluitvorming te betrekken is een kreupel lapmiddel. Het zal verstarrend en vertragend werken.
Aan de macht van de “permanente” leden van de Veiligheidsraad zal op afzienbare termijn een einde komen. De grote aziatische staten hebben zich daar al voor gereed gemaakt.
Als de europese landen op het wereld toneel nog iets te betekenen willen hebben zullen ze dat in gemeenschap moeten doen. De regering van een EU met 500 miljoen inwoners telt mee.
Globalisering stop niet bij de nederlandse grens.